W ludowych praktykach dbania o stawy szczególną uwagę poświęcano roślinom, które mogły wspierać elastyczność tkanek i poprawiać komfort ruchu. Żywokost (okopnik) był jednym z najczęściej stosowanych składników – tradycyjnie kojarzono go z regeneracją tkanek okołostawowych, zwiększeniem sprężystości stawów i poprawą codziennej sprawności ruchowej. Jego obecność w mieszankach była uważana za ważny element wspierający ogólne funkcjonowanie stawów.
Kasztanowiec zwyczajny poprawiał krążenie w obrębie stawów, co sprzyjało lepszemu odżywieniu tkanek i zwiększało komfort ruchu. W praktykach ludowych uważano, że odpowiednie ukrwienie sprzyja elastyczności stawów i pomaga w zmniejszeniu uczucia „ciężkości” po wysiłku lub długim bezruchu.
Liście łopianu i nagietek były stosowane ze względu na wspieranie tkanki powierzchniowej i odczucia ulgi w okolicach stawów. Ich obecność w okładach lub maściach była kojarzona z poprawą komfortu i ułatwieniem ruchu. Dziurawiec dodatkowo był wykorzystywany w mieszankach dla wzmocnienia poczucia rozluźnienia i łagodzenia napięć w tkankach.
Rośliny rozgrzewające, takie jak chrzan i gorczyca, dodawano do mieszanki, aby wspierać mobilność stawów i odczuwać ciepło w miejscach sztywnych lub przeciążonych. Produkty pszczele, takie jak wosk, propolis i miód, uzupełniały formułę, wspierając komfort stosowania i pielęgnację skóry.
Takie połączenia w tradycyjnych metodach były postrzegane jako naturalne wsparcie elastyczności stawów, zwiększenie komfortu ruchu i poprawę codziennej sprawności, szczególnie u osób odczuwających sztywność lub przeciążenie stawów.